Welcome__*

This Is to

Teenage Romances ..

&& Never knowing

why they hurt like Hell .

* ____ ]]

vandaag

Hallo opnieuw!!

Hallo!!!

De laatste woorden zijn ondertussen uitgesproken. Maxim ging ik voorgoed loslaten. De eerste dagen waren super. Ik stond volledig achter mijn beslissing. Maar naargelang de tijd vorderde voelde ik een lege plek. De plek waar Maxim was. Maar mijn besluit stond vast, deze keer ging ik niet de persoon zijn die als eerste contact zou zoeken met hem. De vijf eerste dagen waren the most lonliest days of my life. De zesde dag had ik een sms'je. Ik sloot mijn ogen, deed ze terug open en zag 'xim' op mijn display schijnen. Ik was blij en nieuwsgierig. In het sms'je vertelde hij me dat hij nog altijd klaarstond voor me ook al waren we minder close. Hij eindigde met de zin: 'Je hoeft niet terug te sturen als je dat niet wilt'. Natuurlijk wou ik dat en in plaats van te smssen belde ik hem meteen op. We voerden een normaal gesprek en op het einde zei hij me dat hij me gemist had. Ik hem ook, maar liet hem dit niet weten. Ik wou hem niet het gevoel geven dat hij nog altijd speciaal voor mij was. Tenslotte kon ik mezelf nog niet zijn bij hem. Dat wist hij en daardoor kregen we opnieuw heel veel ruzies. Ik zette de stap van de hak op de tak om terug mezelf te zijn. Doordat ik verandert was, deed Maxim ook helemaal anders tegen me. De manier waarop ik het graag heb. Ik weet 1 ding zeker, Maxim betekent heel wat meer dan alleen maar een beste vriend. Hoeveel? Veeeeeeeeeeel meer!! Ik ken Maxim nu ongeveer een jaar. Een jaar vol goeie en slechte dingen. Natuurlijk wil de slechte dingen achterwege laten en de goeie verrijken, als je begrijpt wat ik bedoel. Is dit een goed idee of niet? Een idee waardoor ik misschien opnieuw gekwetst kan worden? Een idee waardoor ik misschien terug een goeie tijd zal hebben? Who know?! Een ding weet ik zeker, welk risico er ook verbonden aan mag zijn, ik neem alles er graag bij. Ik mag me natuurlijk niet te veel spitsen op hem, anders verblind ik mezelf opnieuw voor mijn andere vrienden(iets dat ik vroeger deed). Maar het belangrijkste waarop ik me nu moet spitsen zijn mijn examen. Het lukt me niet goed maar het moet.

Examens... De hel van het schoolleven. De belasting van het schoolleven. Een belasting(tol) moet je betalen tegen je zin, als je ze niet betaalt is dat onwettelijk. Je wordt ertoe gedwongen ze te betalen. Examens zijn juist hetzelfde. Je wordt ertoe gedwongen ze af te leggen, tegen je zin weliswaar. Mijn meesterlijke taal slaat terug op. Ik heb nog NIETS gedaan voor de examens. Hoe zou dit nu toch komen..hmmm.. Ik denk dat ik het weet maar dat ik gewoon te naïf ben voor mezelf.. insider.  

Hoe het verder gaat..

He's doing it..again... Hij heeft opnieuw m'n hoofd zot gemaakt terwijl hij helemaal geen gevoelens voor mij heeft. Ik liep graag verliefd en het feit dat m'n liefde onbeantwoord was vond ik niet erg, maar deze keer niet, niet meer. Deze keer kan ik niet lief meer doen en normaal. Ik kan niet meer meelachen. Het is gewoon niet meer leuk, gewoon niet..  klik op link 'Lees verder'.




 

Lees verder...

Hoe het verder ging

We zijn ongeveer een week verder. Een lastige week en er zullen nog weken volgen dat ik het moeilijk zal hebben. Dan vraag ik me af waarom ik het moet meemaken. Het is net alsof je een strijd met jezelf aangaat. Heb ik gewonnen of niet? Ik weet het niet en ik wil het ook niet weten. Ik moet mezelf erover zetten, over heel deze situatie. Maxim is niet meer verliefd op Lieze. Leuk? Neen. Omwille van zijn reden waarom hij niet meer op Lieze is. Hij is in de wolken van Elly, een meisje in zijn straat. Hij is nu waarschijnlijk bij haar terwijl ik zit te denken wat ze allemaal zitten te doen. Waarschijnlijk knusjes bij elkaar, zoals hij en ik vroeger. Vroeger... Ik mag er niet meer aan denken maar het is sterker dan mezelf. Hij heeft me veel pijn gedaan, eigenlijk een beetje teveel. Maar op de een of andere manier mis ik hem. Ik heb het gevoel dat hij me alleen maar nodig heeft als hij z'n meisje niet heeft. Ik slik en slik en slik zonder het te laten merken aan Maxim. Liefdesverdriet is voor mij een hele brok. Soms heb ik zin om een hele avond door te janken, non-stop. Maar ik doe het voor mezelf niet. Ik voel me alleen, ik heb niemand om verliefd op te zijn. Waarom moest het zo vroeg eindigen? Ik lees boeken en tijdschriften waarin tips staan om zo weinig mogelijk liefdesverdriet te hebben. Maar in die boeken en tijdschriften wordt een relatie zo ‘licht' voorgesteld. Ik bedoelde het allemaal veel serieuzer met Maxim. Ben ik dan de enige? Ik denk het niet. Nu zou ik er gewoon een paar maanden niet meer willen zijn. Gewoon om alle ellende en realiteit te ontlopen want fantasie heb ik niet meer. Alles is op, opgebruikt. Het enige dat mij erbovenop helpt zijn boeken. Boeken over liefde, liefdesverdriet, vriendinnen. Boeken over problemen. M'n enige fantasie die nooit zal op zijn. Het klinkt saai, voor mij blijkbaar is het de enige uitweg om even niet aan Maxim en alles er omheen te denken. M'n ouders denken dat er niets aan de hand is. Dat Maxim en ik nog goede vrienden zijn. Ik vertel dan ook alleen maar het positieve over Maxim, heel weinig dus de laatste tijd. Ik moet smeken naar een telefoontje van hem, een smsje. Ik dacht dat ik mensenkennis had, helemaal niet. Ik had het gevoel dat Maxim anders was dan andere jongens, met de nadruk op ik ‘had'. Hij is dezelfde als al de andere. Hij heeft zich geamuseerd met mij toen we een relatie hadden, nu is het voor hem genoeg geweest, blijkbaar ook als vrienden. Veel kan ik er niet aan doen en ik ben ook niet van plan er nog veel aan te doen. Het liefst zou ik hem gewoon willen vergeten maar iets in mij houdt me tegen. Wat er me tegenhoudt? Ik moet er zelf nog achterkomen, ooit...

Enkele dagen verder...
Maxim ging Elly een paar dagen niet meer zien. Ik profiteerde er dan ook van om zoveel mogelijk tijd met hem te bellen. De kriebeltjes waren er terug van verliefdheid. Toen we een sms spelletje speelden ( geheimpjes delen) leek het erop dat ik niet de enige was met kriebels. Vrijdag vertelde hij me dat hij terug een beetje gevoelens begon te krijgen voor mij en dat Elly een goede vriendin zou worden maar hij dacht niet meer.. Niet meer... Volgens mij heel wat meer zelfs. Kort na ons telefoongesprek kreeg hij een smsje van Elly als hij eventjes langskwam. En drie seconden later had hij de telefoon opgehangen en weg was hij. Die avond wist hij me te vertellen dat hij verliefd was op Elly. Vier uur later waren zijn gevoelens terug de andere kant op gegaan. Maxim is raar, heel raar. Hij wist me te vertellen dat ze zondag naar de Efteling gingen. Ik zag een nieuw begin voor die twee verschijnen. Maar verliefd bleef ik... die zaterdag ging ik naar een fuif om alle ellende te vergeten, het lukte me ook. De dag erna kreeg ik te horen dat Maxim met Elly samen was. Pijnlijk moment waar ik me kon op voorbereiden. Ik was gelukkig voor hem maar m'n verdriet nam het hoofdgevoel over. De dagen verstreken voorbij zonder Maxim. Ja, hij belde nog iedere avond maar 't was allemaal vriendschappelijk, vertelde hij. Ik dacht er anders over. Maar goed, ik probeerde weer fun te hebben in mijn puberale, niet makkelijke leventje. Ik sluitte me aan bij het Jeugd Rode Kruis. De momenten die ik daar beleef zijn de momenten waar ik het negatieve vergeet, ook Maxim dus. Het is zo een leuke groep, een groep waar je niet veel hoeft bij na te denken, je weet waar je staat bij die groep. Iets wat ik niet goed wist bij Maxim. Maxim was jaloers toen ik vertelde over de jongens in het Jeugd Rode Kruis, dat merkte ik doordat hij dan telkens begon over Elly, wat hij normaal gezien nooit deed in een telefoongesprek. Ik ben veel gewoon van Maxim dus aan het feit dat hij met Elly was zou ik ook wel wennen, dacht ik. Verkeerd gedacht. Ik had het moeilijk als ik wist dat hij naar Elly's huis ging. Drie weken voor valentijn stierf m'n meter. Een moment waar ik niet aan Maxim dacht. M'n ouders denken dat het geen groot verlies voor me was, ik wist wel beter. Het was een verlies, een verlies die je deed nadenken. Ik mocht degenen die ik graag zag niet kwijtspelen. Nu was m'n doel die wijze raad te volgen. Twee weken voor valentijn begon ik te merken dat Maxim nog altijd gevoelens voor mij had. Hij wou het niet toegeven, of kon het tenminste niet, aan Elly. Toch vond ik dat ze dit moest weten. En ze kwam het te weten, ze wist het zelf al. Een week voor valentijn. Maxim wist dat ik er tegen op zag dat het bijna valentijn was. Hij wou me opbeuren en vertelde dat hij op valentijn een verrassing voor me had. Ik vond het absurd dat hij dan juist die dag een verrassing voor me gaat plannen. Ik was bang van zijn verrassing, de vorige verrassing draaide niet goed uit. Zaterdag ging om middernacht mijn vaste lijn. Het was Maxim. Ik vertelde hem dat ik nog lang ging wachten met een nieuwe relatie en dat ik me niet zo ging binden als vroeger. Kort nadat ik had vertelt hoe ik herbeginnen zou, vertelde Maxim me dat het sinds vrijdag uit was tussen Elly en hem. M'n hart smolt, op een onverwacht moment zoiets horen is niet gezond. Ik wist niet wat ik erop moest zeggen en ik zei niets. Ik was blij dat ik me nu geen zorgen meer moest maken als hij bij Elly was. Hij zei er ook nog bij dat dit eigenlijk de verrassing was maar dat er nog een deel achterkwam. Een kwartier later zei hij me dat hij niet langer meer kon wachten om me de verrassing te bieden op valentijn. Hij formuleerde het zo: "Laura, je weet dat ik je altijd graag heb gezien, het is ook daarom dat het uit is tussen Elly en mij, dus wil je terug met mij?" Wat kon ik zeggen? Ja. Natuurlijk! Ik was EINDELIJK terug samen met Maxim. Maar de dingen die ik in het begin van ons gesprek heb gezegd besloot ik te volgen. Ik ging me niet binden. En tot nu toe lukt het me uitstekend. Het is anders dan vroeger, maar het is leuk. Ik zie hem graag, hij ziet mij graag, we zien elkaar graag. Zo moet het ook. En zo is het ook..

Krokusvakantie naderde..
Maxim ging in die week drie dagen naar de Ardennen met Elly. Maxim maakte me jaloers door te zeggen dat hij op de zelfde kamer sliep. De dagen voor hij vertrok vroeg ik als hij nog een smsje wou sturen voor hij ging slapen. Hij zou het doen, maar deed het niet. Dat was pijnlijk voor me. Hij gaf me een soort van valse hoop op die manier, ook al is het hoop op iets kleins. De dag dat hij vertrok naar de Ardennen verwachtte ik een geruststellend telefoontje of smsje. Hopeloos... Ik hoorde niks meer van Maxim, net alsof hij van de aardbol verdwenen was. De tweede dag kon ik het niet meer volhouden en nam zelf de stap om te smssen. Ik kreeg een uur later een ‘vluggertje', waarmee ik wil zeggen dat hij vlug vlug vlug een smsje had gestuurd naar me. Vijf minuten of zelfs minder had hij aan mij besteed gedurende de drie dagen in de Ardennen. Toen hij thuiskwam bleef Bieke die avond bij me logeren. Ik zat me voor te bereiden op een liefdesbreuk. Toen zag ik het blauwe icoontje van Maxim z'n nick op m'n MSN-lijst. Hij vertelde me dat hij waarschijnlijk niet genoeg tijd zou hebben om nog eens langs te komen in Waregem, ontgoocheling diep in mij maar ik liet het niet merken. Hij was ook de hele tijd bezig over Elly en Lieze, wat mij ten sterkste irriteerde. Vanaf die dag liep ik met iets in m'n hoofd, non-stop. Ik wou het deze keer uitmaken met Maxim.
Maar gaf het nog een laatste kans. Die weken hebben we constant ruzie gehad omdat ik de negatieve puntjes aanhaalde in een telefoongesprek, blijkbaar is dat hem slecht bevallen. Wel, nu maakt hij ook eens kennis met zo'n gevoel. Join in, Maxim...

Hallo daar,
Het gaat ongeveer weer goed met me, ongeveer. Ik heb het enkele dagen geleden uitgemaakt met Maxim. Er zijn harde woorden gevallen, hele harde en kwetsende woorden. Hij zei dat ik te stom was om iets van liefde te begrijpen, dat ik niks van liefde afwist. Een binnenpretje was dit voor me. Maxim moet nog maar een meisje zien passeren en hij wordt er al verliefd op. Hij heeft me die avond nog geblokt op msn. Hij wou me niet meer spreken of zien. Ik herinnerde me dat m'n laatste woord tegen hem ‘klootzak' was. Het kwam recht uit m'n hart, hierbij vermeld. De dag erop zag ik dat ik ontblokt was. Maxim begon weer ruzie te maken totdat ik de eerste stap zette om sorry te zeggen, dit kwam dan weer niet recht uit m'n hart. Maxim beschouw ik niet meer als een vriend. Ik verafschuw hem soms. Ik ben erover. Ik kan zonder Maxim leven. Het enige wat door mijn hoofd spookt is als ik het mezelf zou toestaan hem nog te spreken of niet. Het zal nog een tijdje observeren zijn voor mij om die beslissing te maken. In deze periode heb ik mijn echte vrienden leren kennen. De leden van het Jeugd Rode Kruis. Ik kreeg voortdurend smsjes hoe het was met me, het deed me deugd.
Ik besloot om samen met Daren, Eline, Ozzy, Lieze en ikzelf een cinemanamiddag te plannen. Ook hierbij problemen. De driehoek van de cinema, de vijvers, Daren en Lieze die stapelverliefd zijn... Herinneringen aan Maxim. Pijnlijke herinneringen. Herinneringen waaraan ik niet meer met plezier kan terugdenken. Herinneringen die voor mij geen herinneringen meer hoeven te zijn.
Het allergrootste probleem is dat Ozzy zo een ontzettend goede vriend van me geworden is, maar dat ik blijkbaar voor hem een heel stuk meer beteken. Ik wil hem niet kwijt doordat ik hem ooit zal moeten een pijnlijk antwoord geven. Terug een ethisch dilemma. Mijn status is ogenblikkelijk: Verward! Het lot heeft voor mij blijkbaar heel wat dilemma's gepland. Het leven is moeilijk, maar leefbaar.

Het zotste gedeelte...
Je kwam onlangs al te weten doorheen mijn verhaal dat ik zot ben, wel dit is nog niets in vergelijking met wat ik de voorbije dagen uitgestoken heb.
Het begon me pas een week na de ruzie duidelijk te worden dat ik Maxim waarschijnlijk voorgoed kwijt was. Ik zocht uren naar een oplossing om terug in contact te komen met Maxim. Toen ik in mijn bed lag wist ik het plots. Ik maakte een nieuw MSN-adres aan en maakte een nieuwe metamorfose van mezelf, voortaan was ik Julie. De eerste avond klikte het al meteen en ontdekte dat ik volledig mezelf kon zijn die avond. Een onbekend gevoel voor mij. De eerste problemen kwamen al niet veel later opdagen, hij vroeg mijn GSM-nummer. De eerste avond kon ik het nog oplossen door anoniem te bellen al wist ik maar al te goed dat ik dit niet voortdurend kon doen. Twee dagen erna vond ik een oplossing voor dit probleem, mijn GSM-nummer veranderen. Ik legde hiervoor maar liefst vijfentwintig euro neer. Soms belde ik nog naar Maxim als Laura om hem aan de tand te voelen en voor ik op Jeugd Rode Kruis weekend vertrok kwam ik te weten dat Maxim Julie graag zag. Kriebels in de buik kwamen opdagen maar in mijn achterhoofd wist ik dat dit niet eeuwig zou duren en dat het tijdelijke kriebels waren. Julie kwam het langzamerhand ook te weten en ik ging nog verder met mijn spelletje, misschien te ver. Ik vroeg aan Maxim om af te spreken in Kortrijk op de kermis. Hij stemde na lang denken in. Toen kwam er een nieuwe vraag opdagen, wat te doen als we eenmaal aangekomen zijn? Ik schakelde de hulp in van Hanne. Zij kwam op het idee om een hele lange brief te schrijven waarin alles uitgelegd stond. Omdat ik wist dat dit wel heel wat werk zou vragen begon ik van de eerste keer in een schrift te beginnen zodat ik genoeg bladzijden had. Ik maakte de brief origineel door stukjes tekst uit tijdschriften er tussen te stoppen en middenin het boek stopte ik een lolly. Het belangrijkste in de brief was het feit dat ik eindelijk mezelf kon zijn bij Xim. De dagen verstreken voorbij en voor ik het wist was de dag aangebroken dat ik Maxim zou zien. Ik had de doos op een bankje aan het station gezet. Hij belde dat hij aangekomen was en vertelde hem dat hij de doos moest zoeken. De doos bestond uit een koalabeertje omdat dat het teken was van geborgenheid, de brief en een muziekspelertje met de gepaste muziek die de doos een leuk karakter gaf. Ik voegde er nog aan toe dat hij moest laten rinkelen als hij de brief had gelezen en dat ik dan pas zou tevoorschijn komen. Ik verstopte me alvast in het fietsenhokje langs de spoorweg. Vijf, tien,vijftien, twintig, vijfentwintig minuten verstreken voorbij en toen voelde ik een trilling in mijn binnenzak van mijn jeansvest. ‘Xim belt' stond op mijn display. Vol spanning wachtte ik op hem en verwachtte me aan een boos gelaat, maar daar was hij dan met de brede glimlach die me bekend voorkwam. Hij was geschrokken maar wist dat niemand anders dit voor hem zou over hebben. We begonnen onze dag met de nodige vragen te stellen en vervolgens gingen we de kermisattracties verkennen die nog gesloten waren. Om elf uur had ik al honger, van stress krijg je namelijk honger. Toen zag ik het perfecte eetkraampje voor Maxim en ik; een pastakraam! Drie verschillende gerechten hebben we gegeten. De dag werd met de minuut romantischer. Maxim gaf lieve kusjes, overal op mijn gezicht maar niet op de mond. Het hoefde ook niet, het was perfect zo, maar stil in mij hoopte ik op een echte kus. We namen elkaar vast, niet vriendschappelijk maar intiem. De manier van knuffelen die me energie geeft en dat merkte Maxim ook als ik hem om de hals vloog. Na vele attracties en vele kusjes en knuffels kwam het einde van de dag nader en ik had nog altijd geen echte kus gehad. Eenmaal aan het station aangekomen kwamen de tranen opdagen en Maxim zei me dat hij niet wist wat te doen. Hoe hij met me moest verder praten, wat hij moest doen. Het kwam over alsof hij geprofiteerd had van me. Ik zat te rillen van de kou en hij gaf me zijn vest. Keilief was dat maar ik had toch verdriet. Hij nam me vast en troostte me maar het hielp niet. Ik stapte uit de trein en kort erna kreeg ik een sms met ‘sorry' erop. Volgens mij wist hij wel dat het fout was om zo intiem met me om te gaan. Maar daar ging het mij niet om, het ging me erom dat ik nog altijd gevoelens voor hem had. Ik belde hem op en hij wist me te vertellen dat ik zijn beste vriendin was. Dolblij was ik want ik had bereikt wat ik wou met dit ‘spelletje'. Het einde van de vakantie bleek in zicht te komen. Maxim wist me na de eerste schooldag te vertellen dat hij een spreekopdracht moest doen voor engels en zei erbij dat hij het verhaal zou vertellen dat zich de voorbije week heeft afgespeeld. Ik had het niet zo graag maar ik hield mijn mond. Op vrijdagavond kreeg ik telefoon, hij wou me melden dat zijn leerkracht vond dat ik een labiel meisje was en dat een paar klasgenoten hem hadden aangeraden geen contact meer met mij op te nemen. Maxim was van plan om deze ‘goeie' raad te volgen. We hadden hier hevige ruzie over al had ik het gevoel dat Maxim het niet erg vond, hij had wist waarschijnlijk dat hij toch altijd op mij kon terugvallen. Ik vertikte het om een drietal te dagen iets van mij te laten horen totdat we alle twee Lieze gebruikten op MSN om boodschappen te versturen naar elkaar. Maxim was op een gegeven moment kwaad, nam de telefoon en belde me op. Ik wist aan geen kanten waarover hij het had. Dit is nu net een grote fout dat Maxim maakt, hij luistert eerst naar anderen en geeft me niet de kans om mijn verhaal te doen. Opnieuw een hevig telefoon gesprek met zware woorden, op een bepaald moment zelfs noemde hij me een hoer. Naar het einde toe van het gesprek hadden we besloten om toch de middenweg te nemen, hij begreep hieronder een oppervlakkige vriendschap zonder warmte en rustgevende momenten. Vooral ik had het daar de eerst komende dagen moeilijk mee. Naargelang het weekend naderde hadden Lieze en ik besloten om naar een fuif te gaan. Op zaterdagnamiddag kwam Hanne langs met tranen in haar ogen. Ze had problemen thuis met haar ma. Ik dacht diep in mezelf dat ik eigenlijk gelukkig mocht zijn met mijn ouders. Die avond mocht ik naar een fuif waar normaal jongeren vanaf zestien naartoe mogen en ze stonden altijd klaar voor een babbel. Nadat Hanne haar hart had kunnen luchten kwam Lieze. We maakten eten waar eigenlijk heel de straat van kon mee-eten en maakten ons op voor de fuif. Die avond ging voor ons beide een kans zijn om onze sociale kanten te laten zien. We bleven tot twee uur. Rond elf uur zat de sfeer er al goed in, maar we hadden nog altijd geen nieuwe mensen leren kennen. Om vijfentwintig voor twee kwamen we in contact met twee jongens. Ik voelde me aangetrokken door Gilles en Lieze tot Jonas. We hadden een leuke babbel met elkaar en het voelde goed om zijn lichaam tegen het mijne te voelen. Er viel mij een meisje op van mijn school, ze zat een afdeling groter dan die van mij. Ze keek ons nog al ongewoon aan en vroeg aan Gilles als hij dat meisje kende. Ja hij kende haar, hij had er eens mee gekust toen ze dronken waren en zij was er helemaal verliefd op. Ik zei tegen de groep dat het beter was dat we even naar buiten konden gaan. We hadden natuurlijk de klok niet meer in de gaten gehouden en zagen in de opening de papa van Lieze staan. Lieze stuurde hem vlug weg toen ik plots oog in oog met Gilles stond. Lieze intussen ook met Jonas. Voor ik het wist stond ik te kussen met Gilles en Lieze en Jonas ook. Toen namen we afscheid en weg waren we. Ik had er spijt van de eerste twee dagen maar hoe meer ik er over nadacht, hoe minder erg ik het vond. Ik had het natuurlijk ook aan Maxim verteld. Hij reageerde er heel luchtig over maar ik wist dat hij diep in zich nijdig was. Hij zou het niet toegeven maar ik ken hem daar te goed voor, hij kan niet zo goed dingen verbergen. Hij begon namelijk te vertellen over een meisje, Saskia op zijn school. Alhoewel hij er noch woord, noch glimlach aan had geschonken, toch droomde hij al van dat meisje en maakte hij zichzelf en mij wijs dat hij er verliefd begon op te worden. Ik vond het nogal grappig en zielig tegelijkertijd. Alsof ik niet wist dat hij dit allemaal zei omdat ik Gilles had leren kennen. De band tussen Maxim en ik verzwakte. Ik kon in elk telefoongesprek wel iets negatiefs opnoemen, wat niet juist is natuurlijk. Ook de sms'jes stoorden mij soms. En gisteren was het de druppel die de emmer deed overlopen. Op MSN begonnen we een normaal gesprek totdat hij over Gilles begon. Toen gaf hij zogezegd tips voor de relatie tussen Gilles en ik. Hij verwoordde het zo: "Doe niet zoals je tegen mij gedaan hebt want anders beklaag ik Gilles". En alsof dat niet genoeg was, zei hij er ook nog bij dat hij onze allereerste relatie niet geslaagd word. Maxim is niet meer goed bij z'n hoofd, waarom begint hij dan nog twee keer een nieuwe relatie met me? Aan zijn verhaal kan ik noch kop, noch staart aan krijgen. Later aan de telefoon zei hij dat ik het echt niet snapte wat hij vertelde, maar ik vroeg me af als hij dat zelf wel snapte. Ik praatte erover met Hanne, Gilles en mijn moeder. Alledrie waren ze van het zelfde gedacht. Maxim voorgoed loslaten. De hele avond lag ik daarover na te denken en kwam 's morgens tot het besluit dat mij dat ook het beste leek. Dit zijn de laatste woorden die ik hem nog zou willen uitbrengen, als ik daar ooit nog de kans toe krijg: "Maxim, het is genoeg geweest, ik heb veel geduld gehad, jij ook met mij, maar we moeten elk onze eigen weg opgaan. Jammer genoeg lopen onze wegen niet evenwijdig met elkaar en zullen we elk een andere kant op gaan. Het ga je goed, ik zie je wel op Tipdag. "
Ik hoop dat ik ooit de kans zou krijgen om deze woorden uit te brengen. Als ik Maxim terug ga zien op de reünie van de tipkampen weet ik niet wat te zeggen, wat te doen. Ik weet niet eens zeker als ik wel iets zou doen. Dit zijn dingen waar ik me nu nog geen zorgen over ga maken. Nu maak ik me zorgen over mezelf. Dat meisje van op die fuif bekijkt me de hele tijd op school alsof ik straatvuil ben. Ik voel me niet zo lekker in mijn vel, het gaat wel over. Ze krijgen me niet zo gauw klein, ik denk dat ik dit nu wel al bewezen heb. Vele mensen zeiden doorheen de relaties die ik met Maxim had dat ik hem en mezelf te lang hoop gaf en aan het lijntje hield, ik moet zeggen dat die mensen werkelijk gelijk hadden. Nu besef ik pas hoeveel tijd ik verspild heb. Tijd om in te halen?

 

december..

Ze zeggen dat je in een relatie veel leert. Klinkt ongeloofwaardig en toch heb ik het zelf ondervonden dat deze uitspraak klopt. Vandaag, donderdag 29 december, heb ik geleerd dat vriendschap duizend maal belangrijker is dan een relatie. Vorige week was ik voor de derde keer ondersteboven van Maxim. Hij ook van mij. Al hebben we de week elk op onze manier doorgesparteld. We hadden het er blijkbaar toch moeilijker mee om tegen elkaar te zeggen : "ik zie je graag." . Althans, Maxim had het er vooral moeilijk mee. Maar op het einde van de week ging het vlotter en vlotter om de woorden uit onze mond te krijgen. Maxim was allerlei dingen aan het bespreken met m'n vriendinnen om mij te verrassen. Ik mocht me aan wat verwachten. En ik moet eerlijk zeggen, het is hem gelukt. Hij heeft me inderdaad verrast. Dinsdag, eergisteren dus, hadden ik en Lieze afgesproken om een hele dag er op uit te trekken. Toen ik aankwam met mijn ogen nog half toe stond er opeens iemand voor mij die me liet schrikken. Maxim stond voor mijn neus, een meter van me verwijderd. Ik bleef een halve minuut staan met open mond. Nooit had iemand zo een prachtige verrassing voor me geregeld. Dit ging een dag zijn om nooit te vergeten. Feit. Ik hoopte dat dit de dag zou zijn waaruit zou blijken dat we opnieuw een relatie konden beginnen. Hoop doet leven zeggen ze. Ik niet, ik hoop beter niet. ‘K heb die uitspraak trouwens verandert in mijn eigen term. Hoop kwetst. Ik begon al gauw te merken dat Maxim en Lieze goed overeen zouden komen. Een beetje te goed naar m'n wil. ‘K heb het dan ook zo veel mogelijk laten blijken dat ik het niet echt fijn vond hoe ze met elkaar omgingen. Maxim en ik gingen voor een uurtje alleen rondhangen terwijl Lieze en een vriendin gingen shoppen. Dit was m'n kans. M'n kans om terug een relatie op te bouwen met Maxim. Die kans heb ik gebruikt om onze vriendschap goed kapot te maken. Onbewust wil ik hierbij melden. Ik zag dat er iets scheelde en zag in Maxim zijn ogen dat hij niet meer wilde dan vrienden. Op dat moment in mijn leven heb ik een mengelmoes van gevoelens ondergaan. Liefde, verdriet, kwaadheid, ontgoocheling, blijdschap,... Maxim wou met mij geen relatie beginnen omdat er een karaktertrekje zijn gevoelens blokkeerde. Maxim wordt rap verliefd, feit, een feit die ik erbij wou nemen. Tevergeefs, Maxim wist wat hij wou, of tenminste wat hij niet wou, een relatie. Ondertussen was iedereen terug, Hanne, Romina en Lieze. Geschrokken blikken keken naar ons. Terecht, want blijkbaar had iedereen verwacht dat Maxim met de bedoeling kwam om een nieuwe start te nemen met me. Ik denk het ook. Volgens mij heeft hij gewoon met 1 ding geen rekening gehouden. Z'n smerig karaktertrekje, dat was hij even vergeten, hij had er nooit aan gedacht dat hij misschien op Lieze zou verliefd worden. Ik had het door, Romina had het door, Maxim ook, maar wou het niet toegeven en Lieze was te naïef, wat niet kwaad bedoelt is. We hebben de dag doorgesparteld, ik nogal moeilijk. Een dag vol met slikmomenten. 16 u30, trein komt in zicht voor Maxim. Kusje op de wang, groepsknuffel en een lange blik naar Lieze. Afscheid op Maxims wijze. Vol ontgoocheling stapte ik de Stationstraat uit telefonerend met Maxim. Nog altijd niet toegeven dat hij iets voelde voor Lieze. Ik fietste naar huis, gelukkig sneeuwde het dat ik m'n tranen kon wegbergen. Kwam thuis in een lege kamer, alleen. Gekregen cadeautjes uit rugzak en regelrecht in de doos vol met andere dingen van Maxim die ik niet meer wil zien. Muziek keihard aan.
Het liedje van Kelly Clarkson weergalmde door het hele huis, Because of you:
I will not make the same mistakes that you did
I will not let myself cause my heart so much misery
I will not break the way you did, you fell so hard
I've learned the hard way to never let it get that far

Because of you, I never stray to far from the sidewalk
Because of you, I learned to play on the safe side so
I don't get hurt
Because of you, I find it hard to trust not only me
but everyone around me
Because of you, I am afraid

I lose my way and it's not too long before you point it out
I cannot cry because you know that's weakness in your eyes
I'm forced to fake a smile, a laugh, everyday of my life
My heart can't possibly break when it wasn't even whole to start with

Because of you, I never stray to far from the sidewalk
Because of you, I learned to play on the safe side so I don't get hurt
Because of you, I find it hard to trust not only me
But everyone around me
Because of you, I am afraid

I watched you die, I heard you cry, every night in your sleep
I was so young, you should have known better than to lean on me
You never thought of anyone else, you just saw your pain
And now I cry in the middle of the night for the same damn thing

Because of you, I never stray to far from the sidewalk
Because of you, I learned to play on the safe side so I don't get hurt
Because of you, I try my hardest just to forget everything
Because of you, I don't know how to let anyone else in
Because of you, I'm ashamed of my life because it's empty
Because of you, I am afraid

Because of you
Because of you

Computer aan totdat Maxim online zou komen. Tien minuten later zag ik de nickname van hem verschijnen. Ik stond er nog in... hoe lang zou dat nog duren? Niet lang. Hebben nog wat nagepraat over de dag en toen heb ik hem maar opgebeld. Daar kwam het zinnetje dan uit zijn mond: ‘Ik was bijna verliefd op Lieze'. M'n schrik was werkelijkheid. Maxim die verliefd zou worden op 1 van mijn beste vriendinnen. Wat moest ik zeggen? Wat moest ik doen? Ik weet nog altijd geen antwoorden op deze vragen. Er was ruzie. Over wat er ruzie was? Ik wist het niet goed. Waarschijnlijk was hij kwaad op mij omdat ik hem een relatie heb gedwongen waar hij niet is op in gegaan, gelukkig. Ik denk wel dat Maxim weet waarom ik dit laatste woordje er bij heb gezet. Op het moment zelf wist ik niet waarover ik het meest moest kwaad zijn. Over het feit dat hij op Lieze verliefd was of het feit dat hij met mijn voeten heeft gespeeld. Het laatste. Er was ruzie en het had geen goede vooruitzichten.
Woensdagochtend, gsm gaat af, denk bij mezelf dat Maxim het goed wil maken. Neen. Maxim is kwaad, kwaad op mij. Ik weet niet waarom. Het zou me wel een keer te binnen schieten. Na een potje huilen heb ik het m'n ouders verteld. Ze waren geschrokken van Maxim. Ik niet. Vreemd. Net alsof ik vroeger me er had op voorbereid dat dit ooit zo zou aflopen. Misschien. In de namiddag kreeg ik opnieuw telefoon. Opnieuw ruzie. Ik kan me niet herinneren waarover we kibbelden. Spiegel kapot gegooid, dat was het gevolg, nu krijg ik tenminste een nieuwe. Op MSN, ruzie, welja, ruzie, eerder kinderachtig gedoe. Een tocht van geluk straalde me toe toen ik ‘sorry' op mijn scherm zag verschijnen. Een goed einde kwam in zicht. Die avond kreeg ik opnieuw telefoon, ik had het me wel wat anders voorgesteld maar het was een gesprek zonder geruzie waar ik blij om was. Hij kon het blijkbaar alleen maar hebben over Lieze, had er een foto van afgeprint en hij vertelde me dat. Met de tranen in m'n ogen moest ik slikken en blijven luisteren. Op het einde van het gesprek was ik net een plaat die bleef steken op een zin. De zin: Vergeet Lieze. Hij kan het niet zegt Maxim, hij kan het wel, hij wil het niet. Ik was boos, hij niet. Die dag op MSN kreeg ik weer kinderachtige praat op mijn scherm. Eigenlijk kreeg ik niks te zien alleen maar : sorry. Heb hem opgebeld en Maxim gaf me een steek in de rug. Volgens hem wou ik altijd gelijk hebben. Hij had gelijk. Ik wil altijd gelijk hebben. Een nieuw slecht kantje van mezelf heb ik ontdekt. Maar dat wil niet zeggen dat ik nooit gelijk heb. ‘K heb met Lieze gebabbeld, eerder subtiel ondervraagt als ze ooit een relatie zou willen hebben met Maxim. Neen, blij voor mezelf, niet voor Maxim. Ik had het zo graag anders gewild. Op zo'n moment zou ik liever een karakter hebben waarbij ik me niet alles zo aantrek. Laura is Laura en Laura zal veranderen, maar van karakter zal ze altijd de zelfde blijven.
Opnieuw telefoon. Maxim. Ik zag de rare blik in m'n ouders ogen. Na drie minuten stond ik voor het eerst weer te lachen aan de telefoon. Ik denk dat de spiegel geluk brengt. Ik stond toch maar weer voor de spiegel. Maxim en ik waren terug vrienden al hadden we alle twee nog altijd het gevoel dat er iets gaande was. Dit ging wel over. Ik zou binnenkort een brief van Maxim in de brievenbus krijgen. Ik mag de laatste bladzijde niet lezen omdat het te negatief is zegt hij. Ik zal ze ooit wel eens lezen, maar niet direct. Ik weet niet eens zeker als ik de envelop meteen zal openmaken. Ik heb schrik, schrik dat ik opnieuw gekwetst zal worden. Dinsdag gaan we naar de cinema. Een moment, een kans waarop we terug de goeie vrienden van vroeger kunnen worden. Vrienden zeg ik, geen koppel. Maxim is aangenamer als vriend dan als lief. En ik zou hem voor geen geld in de wereld willen ruilen of missen. Hij betekent veel voor mij. En als het een tijdlang terug goed gaat tussen ons zal dat alleen maar vermeerderen. We gaan misschien naar Kroatië, samen met Joni. Ik zie Kroatië nu nog meer zitten dan in de tijd dat we samen waren, een mooie tijd trouwens, raar maar ik heb Maxim liever als vriend. Ik hoop dat hij altijd zichzelf zal blijven en zich nooit gedwongen zal voelen om plots te veranderen zonder ik het hem zeg. Geen kwetsende momenten in onze vriendschap is wat ik onze vriendschap toewens in 2006. Vergeven, niet vergeten.

Een eerste kennismaking..

Hallo daar!

Ik ben een meisje met een leven die zo goed als verfilmd zou kunnen worden... Veel leesplezier alvast..

Mijn levensverhaal...
M'n ouders lieten me het echte leven zien, letterlijk dan... figuurlijk heeft iemand anders me laten leven. Vanaf veertien oktober '91 leidde ik een zorgeloos leventje..Maar toen ik enkele jaartjes versleten had begon ik al op te merken dat ik iemand nodig had om van te houden. Niet dat ik niemand had om m'n hart te luchten, trouwens m'n vrienden stonden altijd klaar voor me. Maar liefde had ik weinig gekend. Ik had intussen op men dertiende een nieuwe verslaving, jawel, internetverslaving. Ik zat uren, dagen en weken op internet rond te neuzen op profielen. Bij de profielen die me wel aanspraken probeerde ik contact te hebben met die persoon door zijn MSN-adres te vragen. Ik heb er zeker een stuk of zeventig toegevoegd. Slechts 1 is er blijven staan op men MSN. Ik kwam op een profiel en las het tekstje waarin stond wat voor persoon hij was. Alles erop en eraan behalve.. een foto. Gewoonlijk zou ik dan gewoon verder zoeken want zonder foto ben je maar niks. Toch waagde ik men kans.Een paar dagen later kwam hij online. De eerste ontmoeting zal ik nooit vergeten: iemand die een dik nekje opstuitte en mij als het kleine meisje bekeek, ik had waarschijnlijk nog nooit in een eerder MSN-gesprek zo gelachen. Hij legde zijn webcam aan en daar was hij dan, niet het bepaalde type dat mij aansprak. Toch hield ik contact met hem en leerde hem beter kennen. Van een dikke nek tot een onzekere en gevoelige jongen. Maar die onzekere jongen liet mij een leven zien vol liefde waarvoor ik hem altijd dankbaar zal zijn. Ik wist zowat alles van hem af en werd verliefd op hem. Ik stuurde hem het sms'je waarop stond dat ik van hem begon te houden maar kreeg er een spottend antwoord op terug de dag voor hij op kamp vertrok gedurende tien dagen. De gedachte alleen al dat hij het niet door had dat ik om hem gaf en dat ik het nu zonder hem tien dagen moest doen maakte me angstig en ik voelde me een hele poos eenzaam. Ik bleef dag en nacht op MSN om m'n mails na te kijken. Zonder resultaat. Op de tiende dag om tien uur zag ik het blauwe icoontje voor z'n schuilnaam staan. Superblij en halsoverkop liet ik alles vallen en rende ik naar m'n computer. Hij vertelde me dat hij zich super had geamuseerd. Maar het slechte nieuws hield hij als verrassing op het einde. Hij had een vriendin op kamp en was ook nog eens verliefd op een meisje die hij daar had leren kennen. Mijn avond en week was verpest. Enkele dagen later (ik weet niet hoe)heb ik hem duidelijk kunnen maken dat m'n liefde voor hem echt is. In het begin was het voor hem wel even schrikken had ik opgemerkt. Hij liet me ook voelen dat hij me graag zag als vriendin maar niet meer. Ik had zin om onder een auto te springen. Op een bepaald moment belde hij me op in de namiddag. De blik die ik zag in m'n beste vriendin haar ogen zal ik nooit vergeten. Ze was gelukkig voor mij. Ik had wel kunnen roepen van geluk toen hij twee woordjes zei ‘love ya'. Nooit eerder had een jongen dat spontaan tegen me gezegd en op dat moment was ik geen maagd meer op het gebied van liefdeskennis. Vanaf die dag belde hij me meerdere keren op per dag. Ik stond op met hem in m'n hoofd en ging slapen met hem in de bovenkamer. Nog nooit zo een zalig gevoel gehad. Dat gevoel duurde drie weken en op het ogenblik dat het pas leek op echte liefde moest ik op reis met m'n vriendin en moest hij op stage. Ik had liever met een ander gevoel op reis vertrokken. De vakantie was super met Hanne maar ik mistte iets. Voor het eerst wist ik hoe het voelde om iemand ‘echt' te missen. Ik belde hem iedere dag vijf minuten. Nooit gedacht dat ik zoveel euro's zou verspillen aan een jongen. Ik heb liters tranen laten vallen voor hem. Op de dag van de terugreis zijn normale mensen een hele dag niet in de stemming omdat ze weer naar hun vertrouwde plekje moeten maar voor mij was dit de leukste dag van heel m'n vakantie. Drie dagen later pas zou hij terug zijn van z'n stage. De dag voor hij vertrok naar huis belde hij me zomaar op om me te melden dat hij geslaagd was. Ik was in de wolken dat hij nog een keertje aan me dacht. De dag dat hij terugkwam stond m'n MSN paraat zodat hij het hele verhaal kon doen van op z'n stage. Maar m'n goed voorgevoel verdronk al gauw in de eerste woorden dat hij zei. ‘Yoew' was alles dat er op m'n scherm verscheen. Ik moest op men tanden bijten of ik ging ongelukken doen. M'n redenering was dat hij het misschien druk had omdat iedereen hem wel zou gemist hebben toen hij op stage was. Maar het ging al twee dagen minder goed tussen ons en waagde mij aan de vraag of hij wel nog van me hield. Een eerste opluchting kwam tevoorschijn toen zijn antwoord goed bleek te zijn. Maar die avond toen ik bij een vriendin bleef logeren wist hij me te vertellen dat hij een meisje graag zag en eigenlijk ook liever zag dan ik. M'n wereld stortte in en ik herviel in m'n eerste leven. Ik was hem kwijt. Voorgoed. Voor altijd. Dagenlang hoorde ik niks meer van hem en sloofde ik me uit om dan ook maar een woord op m'n scherm te zien verschijnen in het gesprekkader van hem. Zonder resultaat. Op het moment dat ik me er over begon te zetten heb ik alle moed samengepakt en hem getelefoneerd. Een uur, twee uur of wel drie uur hebben we getelefoneerd. Alles ging goed, we waren terug goede vrienden, niet meer dan dat. Het was kermis in Waregem. Ik ging met een hart vol geluk en nieuwe moed naar de kermis en amuseerde me rot! Eindelijk had ik weer contact met de jongen die me liefde liet zien. De avond erop toen ik in Waregem rondliep ging m'n gsm. Het was hem. Kun je het gelove?!. De jongen die ik bijna kwijt was belde me op?! Hij had ruzie met dat meisje waar hij verliefd op was en wist me te vertellen dat hij de momenten van vroeger mistte. Het enige wat ik niet wist was of hij nog van me hield. Ik heb er met opzet niet om gevraagd om m'n eigen geluk op die avond niet kwijt te spelen. Toen ik stond te kletsen met een paar vrienden deed men vriendin een teken dat ik een smsje had. Toen ik het las stond erop dat hij me graag zag! Ik kon niet snel genoeg thuis zijn om hem op te bellen. De jongen waar ik op verliefd was, was terug verliefd op mij! Ik belde hem open kreeg vleugels doordat ik opnieuw de mooiste stem van de wereld kon horen waar ik verslaafd was aan geworden ondertussen. De dag erna kwam ik te weten dat hij een relatie niet zag zitten vanwege de verre afstand tussen ons. Ik negeerde die toestand en bleef in de wolken. Op 1 september belde ik hem op om 23.00uur en dat zinnetje vergeet ik nooit. Op een onverwacht moment (toen ik voor de spiegel stond) vroeg hij me hoe ik zou reageren moest hij het aanvragen met me en kort erna vroeg hij het. Ik had een relatie, m'n eerste echt gewilde relatie ging van start. Ik was er niet goed van en kon het de eerste dagen niet geloven. We belden iedere dag maar jammer genoeg kende onze relatie ups en downs. Dat meisje waar hij op verliefd was had hem gekust. Ik kon niet geloven wat ik hoorde en was diep in mij razend maar kwam blijkbaar verdrietig over. Ik had geen voet om op te staan want toen zij hem had gekust hadden we nog geen relatie. Ik was vergevingsgezind. Sindsdien was ik jaloers en bang om hem kwijt te raken. Hij had men vertrouwen geschonden en droeg er de gevolgen van. Hij leerde een eerste jaar- meisje kennen en kreeg er heel eventjes kriebels van wist hij me te vertellen. Een weekend lang was het ruzie, tranen, verdriet, woede enz.. blij dat het goed gekomen is moet ik zeggen. Het ging weer goed maar het was anders... ik miste soms wel het gevoel van vroeger dat hij me niet kon missen. Maar ik kon hem niet laten gaan. Ik zag hem graag. Heel graag. Te graag. Zo graag zelfs dat ik mezelf er kapot van maakte. Ik had zin om het mes erbij te betrekken als hij teveel over andere meisjes begon te praten. Het maakte me moe, ziek , kapot, het maakte me een heel ander mens. Zelfs tegen men beste vriendin deed ik hatelijk en begon ik te kankeren. Op een gegeven moment herhaalde' de geschiedenis' zich en was er opnieuw een meisje op hem verliefd, de enige naam die ik in m'n tekst zal vernoemen , kwestie van het niet te ingewikkeld te maken. Jennifer , een meisje van zestien was verliefd op hem geworden. Herfstvakantie... het moment dat ik eindelijk hem in levende lijve mocht vasthouden, die me waarschijnlijk men eerste kus leerde en die ik waarschijnlijk nooit zal vergeten. Supernerveus vertrok ik naar het station. Toen ik aankwam kon ik het gewoon ruiken dat hij zijn trein zou missen, zo was het ook. Met een uurtje vertraging is hij dan toch bij mij geraakt. In het begin nogal stroef, na tien minuten was het super met hem. Ik wist zeker dat dit de jongen was waar ik al die tijd op zoek naar was.
Hij kuste me, raakte me aan op plaatsten waar ik het normaal niet zou toelaten. Maar ik had het graag en ik geniette er ook van. Een dag die in m'n gedachten gegrift stond. Het afscheid was zwaar en er vloeiden traantjes. Ik kon mezelf wel neerschieten dat ik staan huilen heb bij hem. Hij kustte men traan weg. Een zalig gevoel. Ik fietste naar huis en telefoneerde naar hem om te zeggen hoe super ik de dag vond. Maar een dag erna kreeg ik minder nieuws... hij twijfelde om het uit te maken... kon je het geloven?! Een dag nadat we elkaar gezien hadden ging het uit zijn, gedaan, einde, finito!? Ik ging offline. Ik wou domme dingen doen, deze keer meende ik het echt en wou het hem vertellen wat ik bijna mezelf ging aangedaan hebben.Ik nam de telefoon en vertelde alles aan hem. Hij was ontgoocheld in me , ik kon het horen. Maar de twijfel was weg. Ik voelde we zwak, gebruikt, verdrietig, depri, alles wat ik wou vermijden in men verdere leven. Ik voelde me schuldig tegenover hem. Hij zag me graag en dat was dan zijn dank die ik gaf... slechter kan een mens niet zijn dacht ik... maar hij had me ook gekwetst en ik weet dat Jennifer het niet zo goed voorheeft met hem. Ik wil hem beschermen en behouden. We zijn nu enkele dagen later en het gaat terug goed tussen ons, met een beetje geluk zien we elkaar binnen een paar dagen terug. Ik heb ondertussen ook met Jennifer gechat en heb gemerkt dat zij me wil afstoten van m'n lieveling. Mij krijgen ze niet kapot, zij niet tenminste, ik ben slimmer, ik ben sterker en ik wil het overwinnen.  Ik leef voor hem. Ik hoop dat hij het beseft... de jongen die men ogen heeft opengedaan met zijn woorden heeft me leren te kijken naar de goeie dingen in het leven, de goeie dingen van mezelf en de goeie dingen die m'n ouders met me voorhebben.De krulletjes en de ogen zijn mooie dingen aan hem maar z'n karakter maakt van zijn persoonlijkheid een prachtig mens die de wereld nodig heeft, die ik ook nodig heb. Het gaat goed... voorlopig...

We zijn enkele dagen later.
Intussen is er heel veel gebeurd. Ik had de laatste tijd het gevoel dat dit niet meer lang ging duren. De zoete dagen waren voorbij. Ik had soms zin om midden in een telefoongesprek tussen ons de rode knop in te drukken om af te leggen. Onze gesprekken vlotten niet meer. Tot op een maandagavond hadden we voor het eerst weer een serieus gesprek, ik zeg wel een serieus gesprek wat niet wil zeggen dat het een super leuk gesprek was. Ik vertelde hem dat ik het gevoel had dat onze relatie binnen de maand zou afgelopen zijn. Hij zette mijn gevoel om in pure zekerheid door dat vast te stellen dat het zo is. Die avond zei hij dat hij het wel nog fantastisch goed zag zitten en dat hij mij veel te graag zag. Maar een uurtje later maakte hij het uit. Leugenaar dacht ik bij mezelf. De reden hield hij voor zichzelf. Ik praatte erover met men vriendinnen en ouders. Een hele steun was dit voor me. Drie uurtjes later kreeg ik opnieuw telefoon. Maxim belde me om mij de reden uit te leggen. Maar opeens kwamen zijn gevoelens te boven en zei dat het een grote vergissing was en zei dat hij weer met mij wilde. Een hele poos was het stil. Ik wist totaal niet wat ik moest zeggen. Mijn antwoord was duidelijk voor mij... het was een ja. Een opluchting die de dag volledig goed maakte. Volledig? Neen, diep in mij was ik een beetje kwaad op hem. Nu zijn we enkele dagen verder en het gaat goed tussen ons. Maar er is iets verandert, bij mij dan toch. Ik ben mij minder gaan binden bij hem en ik laat ook niet meer met mijn voeten rammelen. Ik zeg nu alles rechtuit wat op men maag ligt zoals hij dat al al die tijd met mij doet. Het gaat nog altijd goed... voorlopig...

Enkele dagen verder..
't Ging super goed tussen ons. De momenten waren terug van weggeweest dat we elkaar mistten. Voor een weekje maar... we zijn nu welgeteld twaalf dagen veder en ik moet alweer melden dat het sprookje niet lang meer geduurd heeft want het is over. Deze keer moest ik geen telefoontje meer verwachten dat het een vergissing was want dat is het niet. De liefde aan zijn kant was over. Met mijn gevoelens wordt er in deze situatie geen rekening mee gehouden. Misschien is het wel beter dat het gedaan is maar zo voelt het helemaal niet. Ik voel me alleen. Wedden dat ik de komende week niks meer van hem ga horen zoals vroeger al eens gebeurd was. ik weet niet wat ik moet doen. Moet ik hem opbellen? Moet ik niks meer van mij laten horen? Ik weet het niet. Ik wil het laatste wel proberen maar het moet ook nog lukken.
Het enige wat ik nog zou willen op papier zetten is de korte samenvatting van ons verhaal:
*Liefde was het onderwerp*
*Telefoon was de hoofdgedachte*
*Maxim was de hoofdrol*
*Ik was maar een bijrol*
Het is over... voorgoed... Dag liefdesleventje van me... het was gezellig... soms...